- موجودی: درحال حاضر موجود نمی باشد
- مدل: 161467 - 121/3
- وزن: 0.40kg
راه بردگی
نویسنده: فردریش فون هایک
مقدمه : میلتون فریدمن
مترجم : فریدون تفضلی , حمید پاداش
ناشر: نگاه معاصر
زبان کتاب: فارسی
تعداد صفحه: 308
اندازه کتاب: رقعی - سال انتشار: 1390 - دوره چاپ: 1
مروری بر کتاب
این کتاب که اثری کلاسیک و تأثیرگذار در فلسفه ی سیاسی، تاریخ اندیشه و فرهنگ، و اقتصاد به شمار می آید، برای بیش از نیم قرن است که الهام بخش سیاستمداران، پژوهشگران و مخاطبین عام بوده است. در نظر فردریش فون هایک، نگرش جامعه گرای مبنی بر قدرت بخشیدن به دولت از طریق افزایش کنترل اقتصادی، نه تنها به تشکیل جامعه ای آرمانی منجر نمی شود بلکه ممکن است در خدمت تشکیل حکومت هایی مخوف همچون آلمان نازی و دولت فاشیست ایتالیا قرار گیرد.
فردریش فون هایک، زاده ی 8 می 1899 و درگذشته ی 23 مارس 1992، اقتصاددان و فیلسوف سیاسی اتریشی بود. فون هایک تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته ی حقوق و علوم سیاسی در اتریش به پایان رساند و در سال 1931 به منظور ارائه ی سخنرانی، به مدرسه ی اقتصادی لندن دعوت شد. همین اتفاق، زمینه ی ملاقات و آشنایی او با کینز و نظریات وی درباره ی سیاست پولی و تورم را فراهم کرد.
کتاب راه بردگی از همان بدو انتشار به اثری فوق العاده تأثیرگذار و پرمخاطب تبدیل گردید و در ماه های اول عرضه ی خود، موفق شد تا به فروشی چند ده هزار نسخه ای دست یابد.
سوسیالیسم دموکراتیک، مدینه ی فاضله ی این نسل های اخیر، نه تنها دست نیافتنی است بلکه تلاش برای دست یافتن بدان نتایجی چنان بعید و متفاوت به بار می آورد که عده ی کمی از آرزومندانش آمادگی قبول پیامد هایش را خواهند داشت، و این موضوع را وقتی باور خواهند کرد که همه ی روابط منطقی در همه ی جنبه ها آشکار و فاش شده باشد.
بنابراین چالشی که برنامه ریزی اقتصادی برمی انگیزد صرفا این نیست که آیا ما قادر خواهیم بود آنچه را کمابیش نیاز های پراهمیتمان می دانیم، و به طرقی که ارحج می دانیم، برآورده کنیم یا نه. بلکه مسأله این است که آیا باید این ما باشیم که انتخاب می کنیم چه نیازی برا مان پراهمیت تر و چه نیازی کم اهمیت تر است، یا مقام برنامه ریز در جایگاهی باشد که چنان تصمیمی را برای ما می گیرد. اثر برنامه ریزی اقتصادی فقط بر آن نیاز های مارژینال نیست، که وقت سخن گفتن تحقیرآمیز از علم اقتصاد در ذهن داریم، بلکه معنایش در واقع امر این است که ما، فرد فرد ما، دیگر این اختیار را نداریم که تصمیم بگیریم چه چیزی در نظر ما مارژینال است.